Gooi een steen naar de dagZo ver als je kuntSpoel het zout van je huidDoof het vuurVolg het spoor dat er ligtZoek niet wat er nooit meer isWas het zand uit je haarGeef een naam aan ieder jaar
Drink de tranen op je handZwijg ervanErf de ogen van je kindKijk erdoorKoester je geheime hartTot het eindReis ver, drink wijn, denk naLach hard, duik diep, kom terug
Droom een boot in de zonGeef 'm zeilen en windKus een droevige mond heel zachtVoor de dag begintBewaar een steen in je tasUit het land waar je sliepWaar je de wonden opliepWaar een koninkrijk verging
Haal de parels uit de zeeGeef ze wegVecht met alles wat je hebtVerlies het goedWacht dan tot het lichter wordtJe hebt de tijdReis ver, drink wijn, denk naLach hard, duik diep, kom terug
Mijn openingsnummer mbt mijn vorige blog. Toen met een paragraaf. Nu met de gehele tekst. Want juist nu besef je nog meer dat elke zin belangrijk is.
Eerder ernstig ziek geweest en je emigreert naar Spanje, gooit je leven om, maar dan wordt het leven ook in Spanje weer het leven. Je trapt weer in de bekende valkuilen. Tot nu! F *** kanker en f*** de kankerzooi.
Prioriteiten veranderen binnen no time. We zouden de keuken in ons nieuwe huis gaan vervangen. Aangezien ik niet cosmetisch ongeschonden uit de strijd ga komen had ik het er over met Remko en wat zegt de schat: F*** de keuken, die staat prima de komende jaren. Dat geld ga jij gebruiken, cosmetisch, voor wat jij vindt dat nodig is.
Het is slechts een opmerking, maar er wel 1 waardoor je meteen weet: ik heb ongelooflijk voor de goede gozer gekozen jaren geleden.
Er komt een vrouw bij de …….Spaanse dokter.
Donderdagochtend ga je naar de dokter. De fijne man gaf me nog een knipoog en zei: maak je niet te druk hè, het kan van daadwerkelijk alles zijn. Binnen 30 minuten zat ik bij de radioloog.
Het voordeel van een particuliere verzekering in Spanje is dat alles, maar dan ook alles snel gaat qua vervolgonderzoeken en meteen in je dossier wordt geupload en je zaken kan bekijken. Binnen 1,5 uur kon ik de foto’s bekijken en waar ik wat opvlammende beelden nog heel goed herkende van mijn hersenontsteking hoopte ik: het zal wel een ontsteking zijn. Denken deed ik het al niet. Ben zeker geen hypochonder en blijf positief, maar zei al tegen Remko: het is niet goed, ik voel het.
Waar de overige eventuele onderzoeken toegezegd waren in de dependance in Calpe ging al snel de telefoon. Niet de dependance in Calpe, maar het ziekenhuis, met een rits afspraken voor maandag de zesde en toen voelde ik de bui al hangen.
Toen hing die bui nog, maar rond 15.00 kwam het rapport van de radioloog binnen en voel je daadwerkelijk de grond onder je voeten wegzakken en valt de bui neer. Je leest het drie keer. Je ziet staan Biradg 5. Je telt het aantal keer dat er maligniteit in zijn rapport staat.
Je googled en googled, checked de medische richtlijnen omtrent Biradg 5 en komt er al heel snel achter dat het een veiligheidsinbouw is.
En dan is er een klein optimistisch duiveltje wat roept dat jij de 4% bent waar je zelf niet in gelooft maar you never know. Tenslotte waren er ook slechts 6 mensen per jaar die mijn vorm van Encefalitis kregen ;-)
Dat was een donderdag, wat volgt zijn vier ongelooflijke lange dagen. The weekend from hell, maar daar schrijf ik nog over. en dan op maandag, slechts 3 dagen nadat je bij de huisarts en op maandag aanvullende onderzoeken hebt gehad was is het nav een een aantal onderzoeken geen Biradg 5 meer. Geen < 96 % meer maar 100%. Je bent van een Biradg 5 naar een 6 gegaan. Nou is een 6 natuurlijk altijd beter dan een 5 weten we allemaal van de middelbare school. De ene is onvoldoende, de andere voldoende. Werkt hier helaas net ff anders.
Vanaf heden een inkijk in ons leven met kanker. Het zal bestaan uit veel lachen, een paar tranen, maar ook een hoop cynisme. Voor de een werkt het voor de ander niet. Voor ons wel. Wat er ook gebeurt, zolang het mezelf betreft heb ik een enorme behoefte aan (galgen)humor en cynisme.